Επίσης είναι η φύση του ανθρώπου να αγαπά και να μη φθονεί, να συγχωρεί και να μη μνησικακεί για τα λάθη και τις ατέλειες των άλλων ανθρώπων. Στο ποσοστό που καλλιεργούμε αμαρτωλά πάθη βιάζουμε τη φύση μας και σαν συνέπεια αρρωσταίνουμε: «το σώμα, το πάντων ημίν οικιότερον και προσφιλέστερον, εστίν ότε και αυτό αμαρτάνοντας ημάς πολεμεί, δια πυρετών και νόσων και αλγηδόνων αμυνομένου, και το δούλον σώμα την δέσποιναν ψυχή μαστίζει αμαρτήσασαν», λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, και αμαρτία ονομάζει η χριστιανική παράδοση την αυτοκαταστροφική ενέργεια και διάθεση του ανθρώπου.

Η αρρώστια δεν προέρχεται από το Θεό. Ο Θεός δεν είναι αίτιος κακού. Η αρρώστια είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης επιλογής.

Δεν είναι όλες οι καταστάσεις και όλα τα πράγματα πάντοτε και σε οποιαδήποτε ποσότητα κατάλληλα για τον άνθρωπο και ο άνθρωπος είναι προικισμένος με την ικανότητα της διακρίσεως και την ελευθερία της επιλογής.

Ό,τι δημιούργησε ο Θεός είναι καλό και το πνεύμα με το οποίο τα δημιούργησε είναι πνεύμα αγάπης και όχι πνεύμα εγωκεντρισμού. Κάθε φορά που ο άνθρωπος χρησιμοποιείτο αγαθά της δημιουργίας σύμφωνα με τη φύση τους γίνονται μια ευλογία γι' αυτόν και του δίνουν την δυνατότητα να αποκτήσει πληρότητα ζωής, αλλά όταν τα χρησιμοποιεί εγωκεντρικά βιάζοντας τη φύση τους, του φέρνουν πόνο, αρρώστια και θάνατο.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τάξη. Ο κόσμος που δημιούργησε ο Θεός δεν είναι χαοτικός, είναι φερέγγυος και προβλέψιμος και κυβερνάται με ψυχολογικούς, συναισθηματικούς και πνευματικούς νόμους υγείας που είναι τόσο απόλυτοι όσο και οι φυσικοί νόμοι. Κανένας από αυτούς τους νόμους δεν είναι δυνατόν να παραβιασθεί χωρίς συνέπειες και αυτοί οι νόμοι υφίστανται μόνο προς όφελος της δημιουργίας και των δημιουργημάτων.

Ο άνθρωπος αρρωσταίνει όταν παραβαίνει αυτούς τους νόμους και διαταράσσει την τάξη της δημιουργίας. Για μια πραγματική αποκατάσταση της υγείας είναι ανάγκη να αποκατασταθεί η τάξη του Θεού. Γιατί, λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Χριστός αντιμετωπίζοντας τον παραλυτικό «ουκ επί το την παράλυσιν ορθώσαι πρότερον ήλθεν, αλλά φησι θάρσει τέκνον αφέωνταί σου αι αμαρτίαι; Και τούτο σφόδρα σοφώς. Και γαρ τοις ιατροίς έθος εστί μη πρότερον τα νοσήματα λύειν αλλά τας πηγάς αυτών αναιρείν».

Σήμερα όμως η κρατούσα ιατρική πράξη όχι μόνο δεν αναζητά τις αιτίες των νοσημάτων αλλά δημιουργεί την απατηλή και ανέντιμη εντύπωση, για προφανώς ιδιοτελείς λόγους, ότι η ιστορία της ανθρώπινης παθολογίας τελειώνει στα συμπτώματα και έτσι ο σύγχρονος άνθρωπος βασανίζεται απάνθρωπα.

Γι' αυτό οποιαδήποτε ιατρική παράδοση που έχει ένα ολιστικό προσανατολισμό στην αντιμετώπιση της ανθρώπινης παθολογίας όπως πιστεύω ότι συμβαίνει με την Ομοιοπαθητική, αποτελεί μια ελπίδα για το σύγχρονο άνθρωπο.

Όμως χρειάζεται προσοχή. Ο πειρασμός για τον άρρωστο να ζητήσει μια μαγική θεραπεία χωρίς να αναλάβει την ευθύνη του για την αρρώστια του και του ιατρού να ανταποκριθεί σ' αυτή για να αποκτήσει εύκολο πλούτο και δύναμη πάνω στον άρρωστο είναι διαρκής, ύπουλος και ακαταμάχητος αν ο ιατρός δεν διαθέτει αρκετή φιλανθρωπία και ανιδιοτέλεια.

του πατρός ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΦΑΡΟΥ

Βιβλία του πατρός Φιλόθεου Φάρου