Η αρχαία ελληνική ιατρική είναι ένα καλό παράδειγμα γι' αυτό. Για τους αρχαίους Έλληνες υγεία δεν ήταν απλώς η απουσία ανεπιθύμητων συμπτωμάτων αλλά η πληρότητα ζωής.

Οι λέξεις υγεία και σωτηρία έχουν κοινή ρίζα. Ο τρόπος ζωής του ανθρώπου είναι βασικός παράγων για την υγεία του. Ο Ιπποκράτης πίστευε ότι ο άνθρωπος που ζει σωστά δεν αρρωσταίνει, ότι η υγεία του ανθρώπου εξαρτάται από περιβαλλοντολογικούς παράγοντες, γεωγραφικούς, κλιματολογικούς και κοινωνικούς και ότι υπάρχει μια άμεση σχέση της ψυχολογικής και της σωματικής καταστάσεως του ανθρώπου γιατί πίστευε στην ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου.

Αυτή η ενότητα παρουσιάζεται με ένα μνημειώδη τρόπο από τον Πλάτωνα στον διάλογο του Χαρμίδη. Σ' αυτό το διάλογο ο Σωκράτης που έχει μόλις γυρίσει από τον πόλεμο στην Ποτίδαια, συναντά τους φίλους του και αφού τους διηγείται τα νέα του πολέμου κάνει μια συζήτηση περί σωφροσύνης με το Χαρμίδη που ήταν ένας πολύ αξιόλογος νεαρός Αθηναίος. Ο Χαρμίδης παρεπονείτο ότι είχε ένα πονοκέφαλο όταν ξυπνούσε το πρωί και οι φίλοι του Σωκράτη του είχαν πει ότι ο Σωκράτης ήξερε μια θεραπεία για τον πονοκέφαλο, που ήταν κάποιο φυτό και κάποια λόγια που έπρεπε να πει κανείς παίρνοντας το φάρμακο. Στη συνέχεια όταν ο Σωκράτης διαπιστώνει ότι ο Χαρμίδης τον ξέρει του λέει ότι τώρα που διαπίστωσε ότι τον γνωρίζει μπορεί να προχωρήσει και να του μιλήσει για την θεραπεία του πονοκεφάλου: «... ίσως θα έχεις ακούσει και συ καλούς ιατρούς, που όταν έλθει σ' αυτούς ένας άρρωστος με πονόμματο, να λένε ότι δεν είναι δυνατόν να γιατρέψουν χωριστά τα μάτια, αλλά ότι πρέπει να κάνουν θεραπεία για όλο το κεφάλι, προκειμένου να κάμουν καλά τα μάτια- και, ακόμη, ότι είναι ανόητο να νομίζει κανείς ότι μπορεί να θεραπευθεί το κεφάλι μόνο, ξεχωριστά από το υπόλοιπο σώμα. Ξεκινώντας λοιπόν, απ' αυτή την αντίληψη, ορίζουν αγωγή για ολόκληρο το σώμα κι επιχειρούν να θεραπεύσουν το μέρος μαζί με το σύνολο".

Στη συνέχεια ο Σωκράτης λέει ότι ευρισκόμενος στην Ποτίδαια ως στρατιώτης συνήντησε εκεί κάποιον Θράκα ο οποίος του μίλησε για τον περίφημο Θράκα ιατρό Ζάλμοξι και προσθέτει:

"Ελεγε, λοιπόν, ο Θραξ εκείνος, ότι οι Έλληνες ιατροί έχουν δίκιο ακολουθώντας τη θεωρία που σου είπα- αλλά ο Ζάλμοξις, ο βασιλιάς μας, που είναι θεός, λέγει ότι όπως δεν πρέπει να επιχειρούμε να γιατρέψουμε τα μάτια χωριστά από το κεφάλι, ούτε το κεφάλι χωριστά από το σώμα, έτσι και το σώμα δεν πρέπει να το υποβάλλουμε σε θεραπεία χωριστά από την ψυχή, κι ότι αν οι περισσότερες αρρώστιες διαφεύγουν από τους Έλληνες ιατρούς, αιτία είναι ότι αυτοί αγνοούν το σύνολο που πρέπει να υποβάλλουν σε θεραπεία, και που αν αυτό δεν είναι καλά ούτε το μέρος μπορεί να είναι καλά”. Γιατί όλα, έλεγε, από την ψυχή ξεκινάνε, και τα κακά και τα καλά στο σώμα και σ' ολόκληρο τον άνθρωπο κι απ' αυτή απορρέουν επάνω του, όπως από το κεφάλι στα μάτια• και ότι πρέπει εκείνη πρώτα και κυρίως να θεραπεύουμε, αν θέλουμε και το κεφάλι και το σώμα να είναι καλά. Και θεραπεύεται η ψυχή, έλεγε, αγαπητέ μου, με μερικούς μαγικούς στίχους, με κάτι ξόρκια- κι αυτά είναι οι καλοί λόγοι- από τέτοιους λόγους γεννιέται στην ψυχή η σωφροσύνη, κι άμα αυτή γεννηθεί και είναι μέσα στην ψυχή, εύκολα μπορούμε να δώσουμε την υγεία και στο κεφάλι και στο υπόλοιπο σώμα. Μαθαίνοντας μου, λοιπόν, το φάρμακο και τους στίχους, «μη πεισθείς», μου είπε, «σε κανένα να του θεραπεύσεις το κεφάλι με το φάρμακο, αν δεν σου εμπιστευθεί πρώτα την ψυχή του να την θεραπεύσεις με τους στίχους. Γιατί σήμερα», συνέχισε, «αυτό είναι το λάθος όσον αφορά τους ανθρώπους, ότι χωριστά για το καθένα, τη σωφροσύνη και την υγεία, μερικοί προσπαθούν να ασκούν την ιατρική». Και μου σύστησε με πολλή επιμονή, όσο πλούσιος, όσο ευγενής, όσο ωραίος κι αν είναι κανείς, να μη πεισθώ να κάμω αλλοιώς.

Το κείμενο είναι σαφές αλλά ίσως είναι χρήσιμο να τονισθούν μερικά σημεία.