Τα στοιχεία για την ιατρογενή νόσο και τις παρενέργειες των φαρμάκων και των χειρουργικών επεμβάσεων αποτελούν ιστορίες τρόμου.

Υπάρχουν τριών ειδών ιατρογενείς νόσοι, οι κοινωνικοϊατρογενείς νόσοι, οι ψυχοϊατρογενείς νόσοι και οι φυσιοϊατρογενείς νόσοι.

Οι ιατρογενείς νόσοι των πρώτων δύο κατηγοριών είναι αδύνατο να εκτιμηθούν. Οι φυσιοϊατρογενείς νόσοι στα νοσοκομεία εκτιμάται ότι ανέρχονται στο 15% (με τον όρο ‘φυσιοϊατρογενείς’ εννοούμε ασθένειες ή συμβάματα σε ασθενείς που είναι καθαρά αποτελέσματα ιατρικής παρέμβασης, δικαιολογημένης ή αδικαιολόγητη). Μια έρευνα που έγινε κατ' εντολήν του Κογκρέσου στις ΗΠΑτο 1976 αποκάλυψε ότι το 1974 έγιναν σ' αυτή τη χώρα 2.400.000 μη αναγκαίες εγχειρήσεις από τις οποίες έχασαν τη ζωή τους 11.900 άνθρωποι!

Αυτά είναι μόνο ενδεικτικά παραδείγματα της σοβαρότητος της καταστάσεως, αλλά και μόνο αυτό που συμβαίνει με τα αντιβιοτικά θα αρκούσε για να διαπιστώσουμε ότι η καρτεσιανή μηχανιστική αντίληψη όσον αφορά στον ανθρώπινο οργανισμό και σαν συνέπεια και στην υγεία και τη νόσο, μας οδηγεί σε πανωλεθρία. Γνωρίζουμε ότι όχι μόνο τα αντιβιοτικά πολύ σύντομα θα είναι εντελώς ανίκανα να μας προστατεύσουν από τις μολυσματικές νόσους αλλά και ότι συμβάλλουν στην ανάπτυξη υπερμικροβίων, πραγματικών τεράτων, ενάντια στα οποία θα βρεθούμε εντελώς αβοήθητοι.

Από τις αρχές του αιώνα έχει σημειωθεί μια κύρια μετακίνηση στις προοδευμένες βιομηχανικά χώρες όσον αφορά στις μορφές των ασθενειών από τις οξείες λοιμώδεις νόσους στις χρόνιες νόσους που είναι σαφώς συνέπειες του σύγχρονου τρόπου ζωής και οι οποίες δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά με φάρμακα και με ιατρική τεχνολογία.

Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα της διαρκώς ενισχυόμενης διαπιστώσεως ότι η καρτεσιανή αντίληψη για τη νόσο δεν είναι επαρκής και ότι ο άνθρωπος και το σύμπαν αποτελούν ενότητες που διαθέτουν μια εσωτερική ενότητα και που δεν διαμερισματοποιούνται. Η όλη ύπαρξη του ανθρώπου αποτελεί μία πλήρη ενότητα και ό,τι συμβαίνει σ' αυτόν συμβαίνει σ' ολόκληρη την ύπαρξη του και είναι επίσης ο άνθρωπος μέλος μιας άλλης μεγαλύτερης ενότητος, της οικογένειας και οι οικογένειες είναι μέλη ακόμη μιας μεγαλύτερης ενότητος, της κοινότητος και τελικά όλες αυτές οι διαδοχικές ενότητες ενσωματώνονται στην ενότητα του σύμπαντος. Ό,τι συμβαίνει στο μικρότερο κύτταρο επηρεάζει το σύμπαν στο σύνολο του και ό,τι συμβαίνει στο σύμπαν επηρεάζει και το μικρότερο κύτταρο.

Η φύση όλου του κόσμου και του ανθρώπου είναι εκκλησιαστική δηλαδή κοινοτική. Όταν ο άνθρωπος βιάζει την εκκλησιαστική του φύση, δηλαδή όταν αντί να είναι στραμμένος στον άλλο για να ενωθεί μαζί του, στρέφεται προς τον εαυτό του και αποκόπτεται από τις ευρύτερες ενότητες, όταν αντί να συνδέεται και να ενώνεται με τον άλλο προσπαθεί να τον εξουσιάσει και να τον χειριστεί, όταν, αντί να μοιράζεται με τον άλλο ό,τι έχει και ό,τι είναι, τα κρατάει όλα για τον εαυτό του, τότε όλη του η ύπαρξη υποφέρει.

Οι αρρώστιες δεν είναι εξωτερικοί εχθροί αλλά εσωτερικές ανάγκες. Είναι προσπάθειες της φύσεως του ανθρώπου να αποκαταστήσει την ισορροπία που διασαλεύθηκε με την απόπειρα του ανθρώπου να βιάσει τη φύση του. Τα συμπτώματα είναι διαμαρτυρίες της φύσεως του ανθρώπου και καλούν για αποκατάσταση της ισορροπίας.

Η ολιστική αντίληψη για την ανθρώπινη φύση και για τον κόσμο κυριαρχεί σε όλες τις άλλες ιατρικές παραδόσεις πλην της σύγχρονης δυτικής ιατρικής.